produkty

Intelektualna.pl

Powrót

Artykuł
12 04.2017
Artykuł
12.04.17

Czy reklama porównująca ceny w sklepach różnej wielkości jest niedozwolona?

przez Magdalena Rosa

Reklama porównawcza polega na przedstawieniu towaru lub usługi na tle produktów oferowanych przez konkurentów . Co do zasady reklama porównawcza nie jest działaniem niedozwolonym, jednak w pewnych przypadkach może stanowić czyn nieuczciwej konkurencji – aby tak nie było powinna ona spełniać warunki określone w ustawodawstwie unijnym, jak i krajowym, w tym przesłanki określone w Dyrektywie 2006/114/WE , której to postanowienia powinny być implementowane do porządków prawnych poszczególnych państw członkowskich.

W/w dyrektywa między innymi stanowi, że reklama porównawcza:

  1. nie może wprowadzać w błąd,
  2. ma porównywać towary lub usługi realizujące te same potrzeby lub przeznaczone do tego samego celu,
  3. ma porównywać w sposób obiektywny jedną lub kilka istotnych, odpowiednich, możliwych do zweryfikowania i typowych cech tych towarów i usług, przy czym jedną z tych cech może być cena[1].

Dodatkowo dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych wskazuje, że za wprowadzające w błąd należy uznać m.in. zaniechanie przedsiębiorcy, który zataja lub w sposób niejasny, niezrozumiały lub dwuznaczny lub z opóźnieniem przekazuje istotne informacje (…) i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął[2].

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”) już kilkakrotnie zajmował stanowisko dotyczące reklam porównawczych. Między innymi precyzował przesłanki dopuszczalności takiej reklamy[3], rozważał zależność reklamy wprowadzającej w błąd od reklamy porównawczej[4], a także analizował warunki wykorzystania w tego typu reklamie znaku towarowego konkurenta[5].

Ostatnio zaś rozstrzygnął sprawę dotyczącą reklamy porównawczej stosowanej we Francji przez spółkę Carrefour Hypermarchés SAS (dalej jako „Carrefour”)[6]. W kampanii reklamowej Carrefour pt. „Gwarancja najniżej ceny” pojawiły się porównania produktów codziennego użytku oferowanych przez hipermarkety Carrefour oraz supermarkety Intermarché (a zatem sklepów o różnej wielkości). Przedmiotem porównania były ceny takich samych produktów z 233 hipermarketów Carrefour oraz 1366 supermarketów Intermarché. W reklamach, poniżej nazwy Intermarché, widniał małym drukiem napis „Super”, natomiast odpowiedniego napisu nie było pod nazwą Carrefour.

W związku z powyższym, spółka ITM Alimentaire International SASU (dalej jako „Intermarché”) wytoczyła powództwo przeciwko Carrefour, żądając odszkodowania, zaprzestania emisji reklam oraz prowadzenia kampanii reklamowej opartej na podobnych porównaniach, a także nakazania opublikowania wyroku. Roszczenia zakazu emisji i prowadzenia kampanii zostały uwzględnione w całości a roszczenie odszkodowawcze częściowo przez sąd rozpoznający sprawę w I instancji. Sąd I instancji uznał przy tym, że kampania reklamowa Carrefour wprowadzała w błąd i nie spełniała wymogów obiektywności, a zatem stanowiła czyn nieuczciwej konkurencji. Sąd podkreślił, że wybór punktów sprzedaży (hipermarketów i supermarketów) naruszał wymóg obiektywności i wprowadzał konsumentów w błąd, gdyż nie mieli oni świadomości co do tego, że porównanie cen dotyczy sklepów różnej wielkości.

Carrefour odwołała się do sądu apelacyjnego, który w związku z wątpliwościami interpretacyjnymi co do treści Dyrektywy, zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym do TSUE czy reklama porównująca ceny tych samych produktów sprzedawanych w innych sieciach handlowych jest dozwolona, jeżeli towary te są sprzedawane w sklepach różnego formatu i wielkości. Sąd krajowy zapytał również, czy okoliczność różnej wielkości lub formatu tych sklepów jest informacją istotną, która powinna zostać podana do wiadomości konsumenta oraz jaki powinien być zakres lub sposób tej informacji.

Rozpatrując omawianą sprawę TSUE podkreślił, że:

  1. w świetle wskazanych Dyrektyw, niedozwolona może być reklama, w której porównywane są ceny produktów sprzedawanych przez konkurentów w sklepach różnej wielkości lub różnego formatu, jeśli obaj konkurenci posiadają szereg takich sklepów;
  2. tego typu reklama może wprowadzać konsumenta w błąd wywołując wrażenie, że porównanie uwzględniało wszystkie sklepy należące do danej sieci,
  3. niemniej, naruszenie wymogów dopuszczalności reklamy nie zachodzi, gdy konsument został poinformowany w sposób jasny oraz w samej reklamie o tym, że ceny dotyczą sklepów różnej wielkości, ponieważ taka informacja wpływa na podjęcie przez niego decyzji co do zakupu.

W konsekwencji Trybunał stwierdził, że sporna reklama sieci Carrefour mogła zarówno nie spełniać wymogu obiektywności, jak i wprowadzać w błąd, jeżeli konsumenci nie zostali poinformowani o tym, że porównanie dotyczyło sieci sklepów różnego formatu. Zdaniem Trybunału informacja co do wielkości sklepów powinna być jasna i, co więcej, znaleźć się w samym przekazie reklamowym.

Wyrok pokazuje, że stosowanie reklam porównawczych jest dozwolone, lecz nie bezwarunkowo. Kierując się wykładnią TSUE, reklamujący powinien zapewnić, żeby porównanie było obiektywne oraz żeby nie wprowadzało konsumenta w błąd. W myśl wyroku, zapewnienie takie ma obejmować poinformowanie konsumenta o różnicy pomiędzy wielkością sklepów, które były wzięte pod uwagę przy porównywaniu cen.

 

 

[1] Artykuł 4 Dyrektywy 2006/114/WE.

[2] Artykuł 7 ust. 2 Dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.

[3] Zob. wyrok TS z dnia 8 kwietnia 2003 roku w sprawie C-44/01 Pippig Augenoptik GmbH & Co. KG v Hartlauer Handelsgesellschaft mbH and Verlassenschaft nach dem verstorbenen Franz Josef  Hartlauer; wyrok TS z dnia 19 kwietnia 2007 roku w sprawie C-381/05 De Landtsheer Emmanuel SA przeciwko Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, Veuve Clicquot Ponsardin SA; wyrok TS z dnia 19 września 2006 roku w sprawie C-356/04 Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Etablissementen Franz Colruyt NV.

[4] Zob. wyrok TS z dnia 13 marca 2014 roku w sprawie C-52/13 Posteshop SpA - Divisione Franchising Kipoint v. Autorita Garante della Concorrenza e del Mercato i Presidenza del Consiglio dei Ministri.

[5] Zob. wyrok TS z dnia 25 listopada w sprawie C-112/99 Toshiba Europe GmbH and Katun Germany GmbH.

[6] Wyrok TS z dnia 8 lutego 2017 roku w sprawie C-562/15 Carrefour Hypermarchés SAS przeciwko ITM Alimentaire International SASU.

Branża:

Media&Marketing

Powrót

Komentarze (0)




Dozwolone znaczniki: <b><i><br>