produkty

Intelektualna.pl

Powrót

Artykuł
03 04.2017
Artykuł
03.04.17

TSUE: odbiornik telewizyjny w pokoju hotelowym nie przesądza o publicznym udostępnianiu nadań programów telewizyjnych za opłatą

przez Julia Lewandowska

Wynajęcie pokoju hotelowego obejmuje nie tylko korzystanie z oferowanych przez hotel usług noclegowych, ale także z funkcji dodatkowych, takich jak hotelowa kuchnia czy łazienka, jak również umiejscowiony w pokoju odbiornik telewizyjny. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 16 lutego 2017 r. wypowiedział się co do kwestii, czy programy telewizyjne oglądane za pomocą odbiornika hotelowego mogą być uznane za udostępnione publicznie w miejscach publicznie dostępnych za opłatą.

Hettegger Hotel Edelweiss GmbH, spółka prawa austriackiego, w ramach swojej działalności prowadzi hotel w austriackim Grossarl. W pokojach hotelu prowadzonego przez spółkę znajdują się odbiorniki telewizyjne, które umożliwiają gościom oglądanie programów różnych nadawców telewizyjnych.  Przeciwko spółce została wniesiona sprawa do Handelsgericht Wien (wiedeńskiego sądu gospodarczego) przez Verwertungsgesellchaft Rundfunk GmbH, organizację zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi. Organizacja ta zarządza prawami krajowych i zagranicznych nadawców telewizyjnych, do których zalicza się grupa nadawców, których programy mogą być odbierane w pokojach hotelowych pozwanej spółki.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115/WE w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej [1], która została transponowana do prawa austriackiego, wyłączne prawo do zezwalania lub zakazywania publicznego udostępniania swoich nadań programów w miejscach publicznie dostępnych za opłatą przysługuje organizacjom nadawczym. Verwertungdgesellschaft Rundfunk na podstawie powołanego wyżej przepisu dyrektywy uznała, że spółka Hettegger Hotel Edelweiss powinna uiszczać stosowne opłaty za zgodę na instalację odbiorników w pokojach hotelowych i odbieranie sygnału, w związku z czym wezwała ją do przekazania informacji dotyczących odbieranych przez odbiorniki hotelowe programów, a także do zapłaty odszkodowania za dotychczasowe ich udostępnianie.

W wyniku powstałych wątpliwości odnośnie do interpretacji przepisu dyrektywy, Handelsgericht Wien zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE celem ustalenia, czy można uznać pokoje hotelowe za miejsca publicznie dostępne za opłatą, jeśli są w nich udostępnione odbiorniki służące do odbierania i udostępniania kanałów telewizyjnych i radiowych oraz gdy prowadzący hotel żąda wynagrodzenia za korzystanie z takich pokoi.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że Trybunał już we wcześniejszych swoich orzeczeniach wypowiadał się w kwestii udostępniania utworów i przedmiotów praw pokrewnych, na przykład fonogramów, w pokojach hotelowych. W wyroku z dnia 7 grudnia 2006 r. [2] Trybunał stwierdził, iż rozprowadzanie sygnału przy pomocy zainstalowanych odbiorników telewizyjnych przez podmiot świadczący usługi hotelarskie na rzecz jego klientów zajmujących pokoje hotelowe stanowi publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 [3]. Powołany przepis dyrektywy 2001/29 dotyczy prawa do zezwalania lub zabraniania publicznego udostępniania utworów przysługującego twórcom.

Natomiast w orzeczeniu z dnia 15 marca 2012 r. [4] Trybunał podniósł, iż osoba prowadząca zakład hotelowy, umieszczająca w pokojach klientów odbiorniki telewizyjne lub radiowe, do których doprowadza nadawany sygnał, jest „użytkownikiem” dokonującym czynności „publicznego udostępniania” nadawanego fonogramu w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE.  W tym przypadku sprawa dotyczyła praw pokrewnych do fonogramów, przysługujących ich producentom – przepisy dyrektywy 2006/115 przewidują w takiej sytuacji wypłatę wynagrodzenia do podziału dla właściwych wykonawców i producentów fonogramów, jeśli fonogram lub jego powielony egzemplarz zostaje odtworzony publicznie.

W przeciwieństwie do omawianych powyżej spraw, sytuacja która była przedmiotem sporu pomiędzy  Verwertungsgesellchaft Rundfunk a Hettegger Hotel Edelweiss dotyczyła zezwalania na transmisję nadań programów, które chronione są odrębnym prawem pokrewnym, przysługującym organizacjom nadawczym (których prawami na terenie Austrii zarządza Verwertungsgesellchaft Rundfunk). W odróżnieniu od praw autorskich, praw artystów wykonawców czy praw do fonogramów, prawa organizacji nadawczych obejmują wyrażanie zgody tylko na takie publiczne odtwarzanie nadań programów, które następuje w miejscach dostępnych publicznie za opłatą wstępu. Dlatego zachodziła konieczność ustalenia, czy miejscem takim jest pokój hotelowy.

W odpowiedzi na pytanie postawione przez Handelsgericht Wien, Trybunał, w wyroku z dnia 16 lutego 2017 r. [5] uznał, że art. 8 ust. 3 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż udostępnianie programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych nie stanowi udostępniania dokonywanego w miejscu publicznym publicznie za opłatą.

W ocenie Trybunału powołaną dyrektywę należy interpretować z poszanowaniem przepisów konwencji rzymskiej [6], mając na względzie zawarte w jej treści pojęcia, ich znaczenie, cel oraz kontekst. Biorąc pod uwagę art. 13 lit d) konwencji rzymskiej, który ogranicza zakres prawa do publicznego udostępniania do „miejsc dostępnych publicznie za opłatą”, warunek opłaty wstępu zakłada opłatę żądaną konkretnie jako wynagrodzenie za publiczne udostępnienie programu telewizyjnego.

Trybunał podzielił stanowisko Rzecznika Generalnego Macieja Szpunara [7] podnosząc, iż cena, którą gość hotelowy uiszcza stanowi przede wszystkim cenę za oferowaną przez hotel usługę noclegu. Do niej natomiast dodatkowo dodane są inne usługi, do których może w poszczególnych przypadkach zaliczać się korzystanie z hotelowego odbiornika telewizyjnego.  Nie należy jednak traktować opłaty za pokój hotelowy jako opłaty żądanej konkretnie jako zapłatę za publiczne udostępnianie programu telewizyjnego lub radiowego.

Podmioty prowadzące hotele (czy inne podobne obiekty – np. motele, apartamenty) nie muszą zatem uiszczać z tytułu udostępniania w pokojach hotelowych odbiorników telewizyjnych lub radiowych opłat na rzecz nadawców programów radiowych i telewizyjnych. Nie zmienia to jednak sytuacji w odniesieniu do opłat należnych twórcom utworów, artystom-wykonawcom czy producentom fonogramów.

_______________________________________________________________

[1] dyrektywa 200/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej;

[2] zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2006 r. w sprawie C-306/05, Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) c/a Rafael Hoteles SA;

[3] dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym;

[4] zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie C-162/10, Phonographic Performance (Ireland) Limited przeciwko Irlandii, Attorney General;

[5] zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie C‑641/15, Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH c/a Hettegger Hotel Edelweiss GMbH;

[6] Międzynarodowa konwencja o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzona w Rzymie dnia 26 października 1961 r.;

[7] zob. opinia Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Macieja Szpunara z dnia 25 października 2016 r. w sprawie C‑641/15, Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH c/a Hettegger Hotel Edelweiss GMbH

Branża:

Media&Marketing

Powrót

Komentarze (0)




Dozwolone znaczniki: <b><i><br>